سلام!  امیدوارم همیشه شاد باشید و دلخوش....

تا حالا دوستای زیادی منو مورد لطف قرار دادن و شرمنده کردن....البته بعضیا هم.......بگذریم اصلا.

راستش وبلاگ نویسی مشکلات خاصی رو هم داره که آدم باید با ظرفیت بالا باهاشون روبرو بشه.

به هر حال از همه دوستان که محبت می کنن نظر میدن ، راهنمایی می کنن یا حتی مزاح دود می کنن

ممنونم....

امروزم یه غزل واستون دارم که امیدوارم خوشتون بیاد:

می خواستی یک عمر، با من همصدا باشی

مثل نسیمی در هوای من رها باشی

یادت می آید بارها با شوق می گفتی:

تا پای جان هستم کنارت هر کجا باشی؟

دیروز و امروزت تفاوت دارد اما -حیف-

اینگونه در چشمم چرا باید دو تا باشی؟

در روزگار رونق چشمان رنگارنگ

باید هم اینگونه به من بی اعتنا باشی!

وقتی که بسیار است خاطر خواه اشرافی

پاسوز عشق مستمند من چرا باشی؟

هرگز تصور هم نمی کردم که تو اینقدر

در وادی دلدادگی ها بی وفا باشی

تنها ترینم،پیکرم یخ بسته اما کاش

می شد تنم را باز، خط استوا باشی

اما نه! باید دل برید از با تو بودن ها

دیگر امیدی نیست خاطر خواه ما باشی!

ممنون و سپاسگزارم از حوصله شما...

                                                     یا علی

سلام !بعد از حدود یه هفته بیماری نفس گیر ،حالا اومدم به مناسبت سالروز ورود کریمه اهل بیت، حضرت معصومه(س) به شهر قم

وهمينطور تکمیل گنبد حرم بی بی یه رباعی تقدیم کنم.....

سوی حرمت اشاره مردم شهر

بر گنبد تو نظاره مردم شهر

خورشید ،به شاباش قدومت گل کرد

در چشم پر از ستاره مردم شهر!

راستی! باید از دوست عزیزم رحیم ابراهیمی هم تشکر ویژه داشته باشم

که این مدت واسه سکنجبین خیلی زحمت کشید....

همین امروز،فردا دوباره منتظرم باشید.....ممنون از لطف

همتون

                                 یا علی مدد

                      مراقب باش        

    فضای خانه قلب تو رنگ در رنگ است

    برو که فاصله ما هزار فرسنگ است

       دل تو شهر خیالات آبی من نیست 

    دل تو شهر سیاهی ست، شهر نیرنگ است

    شکستنی ست دل من، کمی مراقب باش

    نگو که پاسخ آیینه ها فقط سنگ است!

    خیال آمدنم را به گور خواهی برد

    که منت تو کشیدن برای من ننگ است

    تو را به خیر و سلامت،برو، مجالی نیست

    برای چانه زدن با تو وقت من تنگ است...

  اینم واسه اونایی که قسمتی از جوونی شونو اسیر یه آدم....می شنو...

  به هر حال خوشحالم  که بازم موفق به نوشتن یه شعر دیگه توی سکنجبین شدم.

  به خدا خوشحال می شم اگه نظراتونو بخونم.

                               خدا نگهدار،  علی یارتون.                                      

درود به همه شما که چندی در این خلوت شعر، سبز جوشیدید و سرخ نوشیدید. گوارایتان باد ...

گاهی وقتا اونایی که به قدیسان عالم عشق می ورزن دلشون احساس یه کمبود داره! کمبود یه غمخوار، یه مهربون ، یه منجی.....

امروز فقط یه رباعی می نویسم برای آرامش دل همه این برو بچه های عاشق:

خورشید که سینه چاک نورت باشد

تندیس درخشش حضورت باشد

مردیم ز بس آه کشیدیم ای کاش

این جمعه دگر روز ظهورت باشد

به امید روزی که دست نوازشش ، رو سر همه ما جوونا سایه ای از عشق پهن کنه...

خدانگهدار!